Σε μια από τις ωραιότερες περιοχές των ανατολικών ακτών της Λέσβου, βρίσκεται το χωριό Πύργοι Θερμής, σε απόσταση 10 χιλιομέτρων βορειότερα από την πόλη της Μυτιλήνης. Μπροστά στην πανέμορφη αγκαλιά της νησιωτικής αυτής γης, ένας πανέμορφος κόσμος, γεμάτος με σπάνιες χάρες και εικόνες ιδανικές, ξεπροβάλλει μαζί με το φως του ήλιου, ζωγραφίζοντας με τα πιο φανταχτερά χρώματα τον ουρανό και τα σύννεφα, καθώς καθρεφτίζονται στα καταγάλανα νερά της θάλασσας του Αιγαίου. Αγκαλιάζουν στην απεραντοσύνη τους τούτη τη γη, σαν μια αρμονική συμφωνία που αποκαλύπτει τον παραδεισένιο και αγιασμένο τόπο της Θερμής, γαλήνιο, ήρεμο.
σ.α.

Πέμπτη, 14 Μαΐου 2009

Ο Γέρων Παχώμιος καί ο Άγιος Ραφαήλ


Ο πατήρ Παχώμιος Σούγιουλτζης γεννήθηκε στα Πάμφιλα της Λέσβου το 1909. Σε νεαρή ηλικία αναχώρησε για το Άγιον Όρος. Εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Ξηροποτάμου απ’ όπου επέστερεψε και στις 9 Απριλίου 1944 χειροτονήθηκε Διάκονος καί υπηρέτησε για έξι έτη στον Ι.Ν. Αγ. Βαρβάρας Παμφίλων. Κατόπιν χειροτονήθηκε ιερέας στις 12 Μαρτίου 1950 καί τοποθετήθηκε στο γειτονικό χωριό των Πύργων-Θερμής όπου ιεράτευσε 32 συνεχόμενα έτη, ζώντας ασκητικά (1950-1982)...
 Υπήρξε ένας εκ των αξιωθέντων να ιδούν εξαίσια θαύματα του Θεού. Βίωσε την εκθαμβωτική εμφάνιση, κυρίως κατά τα έτη 1959-1962, των Αγίων Νεομαρτύρων Ραφαήλ, Νικολάου, Ειρήνης καί των συν αυτώ μαρτυρικώς τελειωθέντων την 9η Απριλίου του 1463μ.Χ. στη Μονή Καρυών, ευρισκομένης πλησίον της Θερμής της νήσου Λέσβου, καθώς καί της προϋπάρχουσας παλαιάς Μονής που κατεστράφη το έτος 1235. Η Πρόνοια του Θεού έμελλε με υπερφυείς αποκαλύψεις να φανερώσει στην ιερά καί αιματόβρεκτη θέση των Καρυών της Θερμής, την διαδραματισθείσα μαρτυρική τελευτή των Νεοφανών Μαρτύρων καί τα ιερά λείψανα όπου έκρυπτε η φιλόστοργη γη επί τόσους αιώνες, των σφαγιασθέντων υπό των τούρκων υπέρ της διωκόμενης τότε Ορθοδόξου πίστεως καί του υπόδουλου ευσεβούς Γένους μας.
Όπως γράφει ο Φώτης Κόντογλου, ο Ιερομόναχος πατήρ Παχώμιος, είναι ένας εκ των ιδόντων εν οράμασι, εν ενυπνίοις ακόμα καί εις το ξύπνο τους, να ανοίγει μπροστά τους η θύρα για να εισέλθουν σε έναν μυστικό κόσμο, όπου φανερώνονται μπροστά τους Άγιοι, όπως ήταν ζωντανοί πριν από πεντακόσια έτη καί να συνομιλούν οι ζώντες μέσα στο αβέβαιο καί φθαρτό τούτο κόσμο, με τους Αγίους, τους πέραν του θανάτου. Εμπρός τους στέκονται οι Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος καί Ειρήνη όπως ήταν τότε, ολοζώντανοι καί απείρακτοι. Λέγουν την ιστορία τους, το μαρτύριό τους, δείχνουν το μοναστήρι τους, θυμιάζουν, ψάλλουν, τους συντροφεύει ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοι καί ω του θαύματος! Ανοίγει αυτή η γεμάτη μαρτυρικά αίματα γη καί αποκαλύπτεται με τον πιο θαυμαστό τρόπο μία εκπληκτική ιστορία, μία πλέον σπουδαία υπόθεση, που δεν έχει ομοιότητα με τα πλέον παράδοξα περιστατικά που έγιναν σε όλη την οικουμένη καί που κάθε άνθρωπος μένει κατάπληκτος. «Τοιαύτα θαύματα δεν έγιναν ΕΙΣ ΚΑΝΕΝ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ όπου κατοικούν Χριστιανοί, μήτε καί εις την Ελλάδα, εις την οποία, ημπορεί να ειπεί κανένας ότι γίνονται καθημερινά θαύματα».


ΣΥΝΤΟΜΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ
Στην Θερμή καταφθάνουν το 1922 πολλοί πρόσφυγες από την Μικρά Ασία. Μία εξ’ αυτών, η Αγγελική Μαραγκού, λαμβάνει ως προσφυγικό κλήρο το κτήμα των Καρυών, στο οποίο υπήρχε η παράδοση ότι εκεί ζούσαν κάποτε καλόγεροι που τους εφόνευσαν οι τούρκοι. Την 1η Ιουλίου 1959 θεμελιώνεται εξωκλήσι τιμώμενο στην χάρη της Παναγίας. Στο μέσον του ναϋδρίου οι εργάτες βρήκαν μνημείο με άθικτο ανθρώπινο σκελετό καί με τα χέρια σταυρωμένα. Η κεφαλή του ήταν χωρισμένη από το σώμα του καί έλειπε το σαγόνι του, είχε δε μία πέτρα για προσκέφαλο. Κοντά του βρέθηκε ένα κεραμίδι με χαραγμένο σταυρό. Ενώ κτιζόταν το εκκλησάκι γίνονται θαύματα πολλά. Ευσεβείς άνθρωποι βλέπουν στον ύπνο τους την Παναγία που τους προετοιμάζει για τα όσα θα αποκαλυφθούν. Ένας από τους εργάτες που ήταν προσκολλημένος στην αθεΐα, βλάσφημος καί ειρωνικά συμπεριφερόμενος, μένει έκπληκτος με τα θαυμαστά που συμβαίνουν, κάνει τον σταυρό του μετά από 27 χρόνια καί αναφωνεί: «Υπάρχει Θεός καί Άγιοι». Απλοϊκός άνθρωπος ακούει φωνή: «Ονομάζομαι Ραφαήλ». Θεραπεύεται από ασθένεια ευσεβής γυναίκα της Θερμής καί παρουσιάζεται στον ύπνο της καλόγηρος με ασκητική μορφή: «Είμαι ο Οσιομάρτυς Ραφαήλ. Δικά μου είναι τα οστά που βρήκατε… μ’ έσφαξαν οι τούρκοι, αφού με βασάνισαν σαν τον Χριστό. Είμαι Άγιος καί θα κάνω πολλά θαύματα». Την ίδια νύχτα η Παναγία αποκαλύπτει και σε άλλη γυναίκα ότι την εικόνα Της, την έχει θαμμένη με τα χέρια του «ο Πάτερ Ραφαήλ, ο καλόγηρος που ζούσε εδώ..», ενώ την ίδια στιγμή παρουσιάσθηκε μπροστά της λέγοντας: «Εγώ είμαι ο Πάτερ Ραφαήλ. Πήγαινε εις τον Ιερομόναχον Παχώμιον καί πες του ν’ ανεβεί στις Καρυές να λειτουργήσει, να κάνετε κόλλυβα καί να μνημονεύσει τα οστά που είναι μέσα στο κασονάκι με τ’ όνομα Ραφαήλ, γιατί αυτό είναι τ’ όνομά μου, όχι αγνώστου». Το ίδιο απόγευμα ενημερώνεται ο Ιερέας στους Πύργους-Θερμής. Στην Εκκλησία της Παναγίας Τρουλωτής έκανε τον εσπερινό καί έμαθε για τα όνειρα. Η λειτουργία ορίστηκε να γίνει έπειτα από δύο ημέρες. Ήταν η 6η Οκτωβρίου 1959. Ο π. Παχώμιος διερωτάται αν πράγματι ήταν αυτό το όνομά του αγνώστου Αγίου. Ξημέρωμα της 7ης όπου θα εγίνετο η Λειτουργία, είδε το ακόλουθο όνειρο… «Την έκτην προς εβδόμην Οκτωβρίου 1959 είδον καθ’ ύπνον καί ευρέθην εις το εκκλησίδιον της Παναγίας των Καρυών, της περιφερείας Θερμής. Το εκκλησίδιον έλαμπε όλον από φως, εις το αριστερόν μέρος της Αγίας Τραπέζης όπου είναι τα οστά του Αγίου Ραφαήλ, είδον εις σχήμα του πατρός Ευθυμίου, εφημερίου του ναού της Θερμής, έναν ιερέα με άσπρα γένια καί είπα προς αυτόν: Ούτε ιερόν έκαμες, ούτε νιπτήρα να πλύνω τα χέρια μου. Αμέσως ήλλαξε όψιν κάι εφάνη με άλλη μορφήν, υψηλός με μαύρα μαλλιά καί μαύρο γένιον, σοβαρός, επιβλητικός. Λέγων προς αυτόν, ότι ο Άγιος ο οποίος εφανερώθη, ονομάζεται Ραφαήλ καί εκείνος εσήκωσε το δάκτυλον καί μου είπε: «εξ’ Ιθάκης». Λέγω πάλιν σ’ αυτόν, ότι σκέπτομαι να παραγγείλω να κάνουν την εικόνα του εις το Άγιον Όρος, όπου την κάνουν με ευλάβεια καί εκείνος μου απήντησε: «καί την ακολουθία μου μαζί». Την άλλη μέρα το πρωί, ανέβηκε ο π. Παχώμιος εις το εκκλησάκι των Καρυών, λειτούργησε καί μνημόνευσε το όνομα Ραφαήλ. Μετά την λειτουργία διηγήθη δακρυσμένος εις τους προσκυνητάς το ενύπνιόν του.
Τις επόμενες ημέρες ευσεβείς Χριστιανοί ονειρεύονται εκ νέου τον Άγιο Ραφαήλ, που διηγείται την ιστορία του, την καταγωγή του απ’ την Ιθάκη καί τον τρόπο που έφθασε στην Θερμή το 1454 μετά την Άλωση της Πόλης. Ο π. Παχώμιος ακολούθως ακούει καί τους κτύπους μέσα από τα οστά όπως καί αμέτρητα άλλλα άτομα. Μία ευσεβεστάτη συνταξιούχος καθηγήτρια κάτοικος Πύργων-Θερμής, οραματίσθη εν πλήρη ημέρα τον Άγιο Ραφαήλ μέσα στο σπίτι της, με μαύρο λαμπερό ράσο καί κομποσχοίνι περασμένο στο λαιμό. Έμεινε ημιλιπόθυμη από την συγκίνηση καί όταν συνήλθε πήγε στην Εκκλησία της Παναγίας Τρουλωτής καί διηγήθη με δάκρυα το όραμά της στον Ιερομόναχο Παχώμιο. Πολλοί Χριστιανοί κάθε ηλικίας συνέχισαν να ενυπνιάζονται τον Άγιο Ραφαήλ καί την Παναγία. Αρχίζουν να φανερώνονται καί άλλα πρόσωπα, όπως ο Ιεροδιάκονος Άγιος Νικόλαος που σε όλους υποδεικνύει να σκάψουν για να βρούν καί το δικό του λείψανο. Μαζί με τους δύο Αγίους ονειρεύονται καί ένα ξανθόμαλλο κοριτσάκι σαν αγγελούδι. Όλοι αγωνιούν, τι άλλο μπορεί να κρύβεται κάτω απ το ναϋδρίο στις Καρυές, καθώς αποκαλύπτεται το μαρτύριο των Αγίων. Μία ευσεβής ηλικιωμένη γυναίκα, υποδεικνύει σημείο, κατόπιν ενυπνίου, όπου βρέθηκε ένα μεγάλο πιθάρι με λιγοστά μισοκαμένα παιδικά οστά της Αγίας Ειρήνης. Τον Απρίλιο του 1960 τουλάχιστον 7 άτομα υποδεικνύουν το ακριβές σημείο του τάφου του Αγίου Νικολάου που βρέθηκε στις 13 Ιουνίου 1960. Πλήθος κόσμου ανέβηκε στις Καρυές καί το προσκύνησε. Η ανακομιδή του λειψάνου έγινε από τους ιερείς Παχώμιο Σούγιουλτζη καί Βασίλειο Μπάμια.
Τον Σεπτέμβριο του 1960 ο αγιογράφος εκ Κυδωνιών, Φώτης Κόντογλου, αγιογραφεί στην Αθήνα με μεγάλη κατάνυξη την εικόνα των Αγίων, αφού είχε συγκεντρώσει από ανθρώπους που στάθηκαν αυτόπτες ονείρων ή οραμάτων στην Θερμή, τα χαρακτηριστικά των Αγίων, όπως ότι: «άλλοτε παρουσιάζεται με επανωκαλύμαυχο καί άλλοτε ξεσκούφωτος. Αλλά όταν είναι ξεσκούφωτος είναι ντυμένος… σαν δεσπότης, χωρίς κορώνα, με χρυσά κίτρινα άμφια, κόκκινο πετραχήλι, μαλλιά σγουρά, μεγαλόσωμος… μεγάλα μάτια σκούρα γαλανά, γενάκι λίγο γκρίζο κάπως μυτερό, φυσιογνωμία επιβλητική όπως λέγει ο πατήρ Παχώμιος».
Ο Κόντογλου παραδίδει την εικόνα στον Μητροπολίτη Μυτιλήνης κ. Ιάκωβο Β΄ που την μεταφέρει στη Λέσβο. Ανήμερα Χριστουγέννων του 1960 έγινε η λιτάνευση των ιερών λειψάνων καί της εικόνας των Αγίων. Κατέβασαν τα κιβώτια με τα Άγια Λείψανα από το εκκλησάκι των Καρυών στη μεγάλη Εκκλησία Εισοδίων της Θεοτόκου Θερμής. «Ακολούθησε πολύς λαός, με επικεφαλής τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Μυτιλήνης Ιάκωβο, το ιερατείο με τις τελετουργικές αμφιέσεις του καί τις αρχές του τόπου, πολιτικές καί κοινοτικές. Όλες εκείνες οι ψυχές σκιρτούσαν από ευφροσύνη καί αγαλλίαση… Λαός ευλογημένος! Όλοι είναι δακρυσμένοι, από τον Δεσπότη έως τους γέροντες καί τα ευλογημένα γραΐδια, που ακολουθούν την θεία παρεμβολή γεμάτα από θεϊκό οίστρο, είναι το χαροποιό πένθος, η χαρμολύπη της Ορθοδοξίας. Την ιερή εικόνα βαστάζουν δύο ιερείς. Ω, Κύριε, μακρόθυμε καί πολυέλεε… Ιδού ο πατήρ Ευθύμιος, ο πατήρ Παχώμιος καί ο πατήρ Φώτιος, ο πατήρ Βασίλειος, ο πατήρ Κωνσταντίνος καί άλλοι λαμπροφορούντες ιερείς. Ο πατήρ Παχώμιος έκλαιε ακαταπαύστως. Ενθυμήθη τον Άγιο Ραφαήλ, όταν του είπε: «Παχώμιε, θέλω την εικόνα μου καί την ακολουθία μου». Την εικόνα του την σφίγγει τώρα στην αγκαλιά του καί τα μάτια του τρέχουν αδιάκοπα…».
Τα θαυμαστά σημεία συνεχίζονται. Νέες οπτασίες, θαύματα, ανασκαφές καί αποκαλύψεις για την 12χρονη Αγία Ειρήνη, την οικογένειά της, τον προεστό της Θερμής Βασίλειο καί τον διανοούμενο Διδάσκαλο Θερμής τον Θεόδωρο, που μαρτύρησαν μαζί με τους Αγίους Ραφαήλ καί Νικόλαο. Στον Ιερομόναχο Παχώμιο, παρουσιάσθηκε ο προεστός Βασίλειος σε όνειρό του καί του είπε: «Εγώ Παχώμιε, είμαι διπλός μάρτυς… Πρώτα μαρτύρησε η ψυχή μου, που είδα να βασανίζουν καί να σκοτώνουν τα παιδιά μου μπροστά μου, κι έπειτα το σώμα μου».
Στις 13 Ιουνίου1961 ευρέθη το αγίασμα κατόπιν οραμάτων, με ακριβή υπόδειξη γυναίκας από τους Πύργους-Θερμής. Η ίδια, τον χειμώνα του 1961 είδε όνειρο: «Ονειρεύθηκα ότι βρέθηκα στις Καρυές. Βλέπω τον Άγιο Ραφαήλ καί κρατούσε μία μαυροφόρα γυναίκα καί κατέβαινε στην Παναγία Τρουλωτή. Μου λέγει: «Έλα μαζί μου Μαρία». Πήγαμε στην Παναγία. Εκεί ο Άγιος Ραφαήλ έβαλε τη γυναίκα καί κάθισε πίσω σε μία πεζούλα, σα να την προστάτευε. Μετά μπαίνει στην εκκλησία καί φωνάζει τον παπά Παχώμιο καί του λέγει: «Άνοιξε το συρτάρι καί πάρε χαρτί καί μολύβι καί κάθισε να σου λέγω να γράφεις τα μαρτύριά μου». Πράγματι, ο παπά Παχώμιος πήρε χαρτί καί μολύβι καί ο Άγιος Ραφαήλ έλεγε καί εκείνος έγραφε…». Ο π. Παχώμιος δεν είχε την απαιτούμενη μόρφωση για να γράψει ασματική ακολουθία, η πίστη του όμως κι η ευλάβεια προς τους Νεοφανείς Αγίους, τους οποίους τόσες φορές είχε ονειρευτεί και οραματισθεί, του γέμιζαν, καθώς είπε, την καρδιά από ανείπωτη λαχτάρα να τους υμνήσει καί γραπτώς. Κάθισε λοιπόν μία μέρα μέσα στην εκκλησιά της Παναγίας Τρουλωτής, στην οποία ήταν εφημέριος, έκλεισε την πόρτα, για να μην τον ενοχλήσει κανείς, κι άρχισε να γράφει. Περίεργο όμως!... οι λέξεις κι οι φράσεις του έρχονταν στο μυαλό τόσο εύκολα, σαν κάποιος να του τις υπαγόρευε. Σταματούσε για λίγο έκπληκτος, προσευχόταν καί συνέχιζε το γράψιμο. Έγραφε ως αργά τη νύχτα. Κανείς δεν τον ενόχλησε κι ούτε κόπωση ένιωσε. Τέλειωσε την ακολουθία χωρίς να δυσκολευτεί καθόλου καί πήγε στο κελί του ν’ αναπαυθεί. Προσευχήθηκε συγκινημένος κι απορημένος για την ανεξήγητη κι αξιοθαύμαστη αυτή έμπνευση που του είχε έρθει, καί κοιμήθηκε…
Το πρωί ενώ έψαλλε τον Όρθρο, πήγε στην Εκκλησία η ευσεβής γυναίκα καί του είπε: «Πάτερ, χτες την νύχτα είδα ένα περίεργο όνειρο κι ήρθα να σου το πώ. Σε ονειρεύτηκα καθισμένον μέσα στην εκκλησιά, μπροστά σ’ αυτό το τραπεζάκι, καί είχες ανοιγμένο μπροστά σου ένα τετράδιο με λευκά φύλλα. Το έβλεπες συλλογισμένος κι αμίλητος,. Ξαφνικά βλέπω να μπαίνει στην εκκλησιά ο Άγιος Ραφαήλ, να σε πλησιάζει χαμογελαστός, να στέκεται αποπάνω σου, καθώς ήσουν σκυμμένος, καί να σου λέγει: «Εμπρός Παχώμιε, γράφε». Αμέσως εσύ άρχισες να γράφεις μέσα στο τετράδιο αυτά που σου έλεγε ο Άγιος. Έλεγε, έλεγε πολλά, που δεν τα καταλάβαινα, κι εσύ έγραφες συνέχεια. Εγώ στεκόμουν ζαρωμένη σε μια γωνιά καί δεν τολμούσα να κάνω ούτε ένα βήμα. Μα ούτε κι ο Άγιος Ραφαήλ μου μίλησε. ΄Ήταν προσηλωμένος σ’ αυτά που σου έλεγε κι έγραφες. Ξύπνησα πολύ συγκινημένη. Άραγε τι να σημαίνει αυτό το όνειρο που είδα πάτερ;». Σάστισε ο πατήρ Παχώμιος… Το τραπεζάκι που του έδειξε η Μαρία Μπαλαμπάνη, καί το τετράδιο, μέσα στο οποίο τον ονειρεύτηκε να γράφει, ήταν η αναπαράσταση της σκηνής που είχε συμβεί το προηγούμενο βράδυ. Τότε εκείνος χαμογέλασε καί τον ρώτησα: «Γιατί χαμογελάς πάτερ;» Μου λέγει: «Γιατί τέσσερις μέρες συνέχεια γράφω τροπάρια για τους Αγίους καί δεν κουράστηκα καθόλου, ούτε έφαγα…». Όντως, ο π. Παχώμιος έμεινε κατάπληκτος όταν άκουσε το όνειρό της, διότι όπως λέγει ο ίδιος «κανείς δεν εγνώριζε ότι έγραφε ακολουθία δια τους Αγίους».
Την Ακολουθία των Αγίων ο π. Παχώμιος την έστειλε στον Φ. Κόντογλου καί τα επόμενα χρόνια (1992) εκδόθηκε. Είναι άκρως κατανυκτική παρότι ο σεβάσμιος υμνωδός εσημείωσε μετά ταπεινώσεως ότι λόγω της μικράς παιδείας του, δεν είναι εις θέσιν να συγγράψει Ακολουθία… Στο τέλος αυτής γράφει ο ευλαβής ούτος λευίτης ότι συνέγραψε την Ακολουθία «ευλαβεία προς τους Αγίους φερόμενος καί καθώς εχρηματίσθη υπ’ αυτούς». Η Ακολουθία αυτή –ψαλλομένη την 9η Απριλίου- εγράφη κάτω από ειδικές συνθήκες: Την «Ιερά Ασματική Ακολουθία των Αγίων ενδόξων Νεοφανών Μαρτύρων Ραφαήλ, Νικολάου καί της Αγίας Παρθενομάρτυρος Ειρήνης, των εν Θερμή της Λέσβου μαρτυρησάντων εν τη Ιερά Μονή των Καρυών υπό των απίστων καί ασεβών αγαρηνών τη 9η Απριλίου 1463, έγραφον εν τω Βυζαντινώ ιερό Ναό Παναγίας της Τρουλωτής Θερμής Λέσβου επί τη μνήμη του εν Αγίοις Σπυρίδωνος του Θαυματουργού τη 12η Δεκεμβρίου 1961. Ο πονήσας Ιερομόναχος Παχώμιος Σούγιουλτζης. Η έκδοσις αφιερώνεται εις όλους εκείνους που με πολύ κόπον καί μόχθον ειργάσθησαν ανιδιοτελώς διά την ιεράν υπόθεσιν της ευρέσεως των Νεοφανών Αγίων εις τας Καρυάς της Λέσβου… Ο π. Παχώμιος όταν επεράτωσε την συγγραφή, ονειρεύτηκε τον Άγιο Ραφαήλ καί την μικράν Ειρήνην, η οποία ησπάσθη τας χείρας του…
Την επόμενη περίοδο, ο π. Παχώμιος περιγράφει το ακόλουθο θαύμα: «Εις τας 20 του μηνός Δεκεμβρίου 1961, Τετάρτην εσπέρας, εκάμαμεν αγρυπνίαν επάνω εις τας Καρυάς Θερμής, εξ (6) εν όλω άτομα… Εις τας 6μ.μ. ήμεθα επάνω. Αφού ανάψαμεν τας κανδήλας καί εχαιρετήσαμεν τας αγίας εικόνας, καθήσαμεν λίγο στη φωτιά καί ομιλήσαμεν διάφορα πνευματικά… εξαίφνης, ηκούσαμεν όλοι μίαν άρρηκτον μελωδίαν. Κατόπιν αρχίσαμεν τον Εσπερινόν και είτα τακτοποήσαμεν τα άγια λείψανα της Αγίας Ειρήνης εις καινουργή λάρνακα. Έπειτα ηκούσαμεν ομιλίας έξω της Εκκλησίας καί κουδούνι θυμιατού. Πηγαίνων προς το Αγίασμα βαστάζων τα Άγια λείψανα της Αγίας Ειρήνης, εκάμαμεν δέησιν εις τα μνήματα των Αγίων… όπου παραδόξως βλέπει η δόκιμος μοναχή μέσα εις το μνήμα του Αγίου Νικολάου, τον Άγιον με τα ράσα. Είτα ο Κλήμης είδε εν φως αστραπήν καί φώτα επάνω εις την Εκκλησίαν… Αρχίσαμεν τον όρθρον κάι την θείαν Λειτουργίαν. Το παραθυράκι του ιερού βλέπει προς τα μνήματα. Οι άλλοι είδον οπτασίαν. Τελευταίος πήγα εις το ως άνω παραθυράκι καί βλέπω καί εγώ ο ανάξιος την μικράν Αγίαν Ειρήνην με το ράσον το οποίον το εκουνούσε… καί ταύτα πάντα προς δόξαν Θεού, του ενδοξαζομένου εν τοις Αγίοις Αυτού». Την Ειρήνην την οραματίσθη την ίδια νύχτα ο π. Παχώμιος. Την είδε από το παραθυράκι της Εκκλησίας να περιπατεί ανάμεσα εις τα ερείπια, κάτω από το φως της σελήνης.
Από τις αρχές του 1962, αρχίζει να αποκαλύπτεται υπερφυώς μία άλλη εποχή, αρχαιοτέρα από τον καιρό που έζησαν οι ως άνω Άγιοι. Φανερώνεται ότι η Μονή των Καρυών ήταν στην αρχή γυναικεία καί κατεστράφη από πειρατές που επέδραμαν στο Μοναστήρι καί κακοποίησαν τις καλόγριες το 1235… Κατά τα μέσα Ιανουαρίου του 1962, ο π. Παχώμιος είδε ενύπνιο: «Είδα ένα περίεργον όνειρον. Μία καλογριά με σταυρό στο στήθος, νέα εις την ηληκίαν καί μου είπε ότι έρχεται από τις Καρυές καί ότι είναι η Ολυμπία μοναχή». Διασταυρούμενο το όραμα του πατρός Παχωμίου με οράματα κι’ άλλων Χριστιανών, η Οσιομάρτυς Ολυμπία απεκάλυψε το ιστορικό της παλαιάς γυναικείας Μονής καί υπέδειξε το σημείο που ήταν το λείψανό της, το οποίο ευρέθη τέλη Αυγούστου. Με την αποκάλυψη αυτή ολοκληρώθηκε ένας κύκλος θαυμαστών σημείων.
Ακολούθως, ιδρύθηκε γυναικεία Μονή στις Καρυές της Θερμής επ’ ονόματι του Αγίου Ραφαήλ. Το 1964 ήρθαν οι πρώτες μοναχές εκ των οποίων η Ευγενία Κλειδαρά έγινε ηγουμένη. Έκτοτε οι Άγιοι εξακολουθούν να θαυματουργούν και να υποδεικνύουν ότι υπάρχουν καί άλλα θαυμαστά (εικόνες, κειμήλια, χειρόγραφα άμφια κ.α.) που θα αποκαλυφθούν την κατάλληλη στιγμή… Πλήθος θαυμαστών σημείων καί θαυματουργικών επεμβάσεων αναφέρονται συνεχώς από ευσεβείς Χριστιανούς καί καταγράφονται σε δεκάδες εκδόσεις βιβλίων της Ι.Μ. Αγ. Ραφαήλ.
Δια την μεγάλη αυτή ευλογία που ελάβαμε δια των εκλεκτών αυτών ανθρώπων, ενός εκ των οποίων ήταν ο μακαριστός π. Παχώμιος Σούγιουλτζης (+12/2/2003), ας δοξάζουμε τον Τριαδικό Θεό δια την ευσπλαχνία Του.
Δίστιχον
Ραφαήλ Νικόλαον συν τη Ειρήνη
Παχώμιος ύμνησε καινοίς εν ύμνοις.


Στρατής Ανδριώτης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου