2 Ιουνίου 1971, ημερομηνία ορόσημο για το ελληνικό ποδόσφαιρο, που θα μείνει βαθιά χαραγμένη στη μνήμη των φίλων του Παναθηναϊκού και όλης της Ελλάδας, καθώς η ομάδα του τριφυλλιού έφθασε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης. Ο Παναθηναϊκός με τη συμπαράσταση χιλιάδων οπαδών του, στο μεγαλόπρεπο Γουέμπλεϊ του Λονδίνου θα αντιμετώπιζε τον Άγιαξ, των Ρίνους Μίχελς και Γιόχαν Κρόϊφ, την ομάδα μοντέλο, που θα κυριαρχούσε τα επόμενα χρόνια στην Ευρώπη.
Σε κάθε πόλη και χωριό της
Ελλάδας όλοι οι φίλαθλοι θέλουν να δουν τον αγώνα και αναζητούν τρόπους για να
δουν ζωντανά το παιχνίδι. Στους Πύργους Θερμής της Λέσβου καταστρώνονται σχέδια
από τους φιλάθλους. Σε όλο το νησί υπήρχαν τότε μόνο τρεις τηλεοράσεις που θα
έδειχναν τον αγώνα. Στο χωριό τα αυτοκίνητα ήταν λιγοστά. Ο Θόδωρος Καγιανιώτης
είχε ένα ΤΟΥΟΤΑ αγροτικό. Μαζεύτηκαν πολλοί από το χωριό, μικροί και μεγάλοι
υποστηρικτές του Παναθηναϊκού, του Ολυμπιακού, της ΑΕΚ που όλοι θέλανε να δουν
τον αγώνα. Τους φόρτωσε στην κάσα, όσους χωρούσαν και ξεκίνησαν χαρούμενοι για
την Κώμη, μετά την Πηγή, εκεί που αρχίζει το τσαμλίκι της Καλλονής, όπου σε
έναν περιφραγμένο τόπο είχε
τοποθετήσει μία τηλεόραση ο Κώστας Τζωρτζής.
Ο Λευτέρης Διγιδίκης ο δάσκαλος, καθόταν συνοδηγός δίπλα στον Καγιανιώτη που οδηγούσε και στην κάσα ανέβηκαν ο Στρατής ο Γαληνός, ο μικρός τότε Μάκης Παπαδόπουλος, ο Στρατής Κόμβος και άλλοι φίλοι του ποδοσφαίρου…. Έφθασαν στην Κώμη. Πλήρωσαν 10 δραχμές το άτομο και κάθησαν για να απολαύσουν με μεγάλη αγωνία το παιχνίδι. Οι πιο πολλοί είχαν ξαναπάει και είχαν δει του αγώνες του Παναθηναϊκού με την Έβερτον και τον Ερυθρό Αστέρα. 83179 θεατές είχαν γεμίσει το επιβλητικό Στάδιο Γουέμπλεϊ του Λονδίνου. Ανάμεσά τους υπήρχαν και 25.000 φίλοι του Παναθηναϊκού, που δεν σταμάτησαν στιγμή να φωνάζουν, να τραγουδούν και να ενισχύουν την αγαπημένη τους ομάδα. Ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία του ελληνικού ποδοσφαίρου σε συλλογικό επίπεδο. Οι κουβέντες παίρνουν και δίνουν. «Πρέπει οι παίκτες να κοιτάξουν στα μάτια τούς αντιπάλους τους… Έντεκα αυτοί, έντεκα κι εμείς»! Οι «πράσινοι» του «καλπάζοντα συνταγματάρχη» Φέρεντς Πούσκας παίζουν στο κατάμεστο Γουέμπλεϊ. Ο Παναθηναϊκός με Οικονομόπουλο, Τομαρά, Βλάχο, Σούρπη, Καψή, Καμάρα, Γραμμό, Φυλακούρη, Ελευθεράκη, Δομάζο, Αντωνιάδη πρώτου σκόρερ της διοργάνωσης με 10 γκολ. Ο αγώνας ξεκινά, η αγωνία κορυφώνεται. Ο Άγιαξ παίρνει το προβάδισμα στο 5ο λεπτό με τον Βαν Ντάικ. Ο κυρ Λευτέρης ο δάσκαλος, παίρνει τις ασπιρίνες μαζωμένες. Ο Παναθηναϊκός στέκεται καλά και παλεύει το παιχνίδι. Στο δεύτερο ημίχρονο τα δίνει όλα, αλλά ο Άγιαξ είναι η κορυφαία ομάδα της Ευρώπης. Η αγωνία κορυφώνεται. Ο Άγιαξ σκόραρε ξανά στο 87ο λεπτό, όταν ο Άρι Χάαν πέτυχε το 2-0 με σουτ του κόντραρε πάνω στον Άνθιμο Καψή, άλλαξε πορεία και κατέληξε στα δίχτυα του Οικονομόπουλου. Ο αγώνας τελείωσε.
Όπως έγραψε την επομένη ημέρα η Daily mail: ««O Άγιαξ σκαρφάλωσε στην κορυφή της Eυρώπης, αλλά ο εξαιρετικός Παναθηναϊκός είναι αυτός που θα μείνει στη μνήμη μας»!
Οι φίλοι του ποδοσφαίρου μπαίνουν ξανά στο αυτοκίνητο και επιστρέφουν στο χωριό, με ανάμεικτα συναισθήματα.Παρά την ήττα του, ο Παναθηναϊκός κέρδισε χιλιάδες νέους φίλους και επιβεβαίωσε τα λόγια του ύμνου του: «Χαίρεται η Ελλάδα που' χει τέτοια ομάδα…».
Ο στρατηγός του Παναθηναϊκού, Μίμης Δομάζος, δήλωσε τότε: «Παρότι δεν σηκώσαμε το Κύπελλο, νιώσαμε όλοι υπερήφανοι. Είχαμε πετύχει έναν άθλο. Το όνομα της χώρας μας ακούστηκε σε όλη τη Γη. Μακάρι να ξαναβρεθεί κι άλλη ελληνική ομάδα, να πετύχει αυτό τον θρίαμβο».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου