Των ψυχών σήμερα. Πήγε στο μαγαζί ένας ηλικιωμένος να ψωνήσει. Εγώ έλειπα. Έπιασε βροχή και ζήτησε από την πωλήτρια να καθίσει λίγο να περιμένει για να σταματήσει η βροχή. Σε δέκα λεπτά θα σταματήσει της είπε. Ήμουν ψαράς και ξέρω από καιρούς. Και ο Στρατής που δουλεύει εδώ, ήταν ψαράδες ο πατέρας του και οι θείοι του. Είχαν τα καΐκια της Αλεπούς, του είπε η πωλήτρια. Έβαλε τότε τα κλάματα ο ηλικιωμένος. Γιατί κλαις τον ρώτησε; Κλαίω, της απάντησε, γιατί αυτοί οι άνθρωποι βοηθούσαν πολύ κόσμο. Όταν ερχόταν στο Φανάρι της Μυτιλήνης το καΐκι τους, μαζεύονταν πολλοί άνθρωποι φτωχοί καί τούς έδιναν ψάρια! Εγώ, ήμουνα μικρός, δεν είχαμε να φάμε. Η μάνα μου με έστελνε στο λιμάνι με ένα καλάθι. Πήγαινε στο καΐκι της Αλεπούς. Μόνο αυτοί δίνουν ψάρια, μου έλεγε.

Ο μύλος της Θερμής.

(Στέλιος Ανδριώτης - Μαθητής ΣΤ΄ Δημοτικού Λουτρόπολης Θερμής.)

Στην πλατεία του λιμανιού της Θερμής, σώζεται ο παλιός παραδοσιακός περιστρεφόμενος ανεμόμυλος. Θεμελιώθηκε πάνω σε κορμούς πεύκων που κάρφωναν στην άμμο και γινόντουσαν σκληροί σαν πέτρες. Η έλλειψη οξυγόνου δεν άφηνε τα ξύλα να σαπίσουν και πάνω σ’ αυτά τα ξύλινα θεμέλια χτίστηκε ο μύλος το 1847 από πέτρες  σε σχήμα κυλινδρικό, σχεδόν μέσα στη θάλασσα, ώστε με τη δύναμη των δυνατών ανέμων και τα μελτέμια να περιστρέφονται τα αρματωμένα πανιά που ήταν δεμένα στις ακτίνες της φτερωτής του μύλου και να γίνεται το άλεσμα των σιτηρών.